اللمعة الالهية فی الحكمة المتعالية

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1948 آغاز: الحمدلله المتفرد بوجوب الوجود و الالوهیه و المتوحد بالازليه و القيوميه، فيقول الشايق الى عالم الانوار و طالب حقائق المعارف و الاسرار مهدی بن ابی ذر النراقی ... هذه لمعات عرشیه یستضیء بها وجوه عوالم الاكوان؛ انجام: فالمناط فی حدوثها اجماع الملیین و الظواهر من الكتاب و السنه هذا و من المتاخرین ... قد بلغ الكتاب هنا الى النصف و المناسب ان يجلد ما بعده بجلد آخر ... الحمدلله الموفق (در نسخه الموافق) لاتمامه الى هنا و نسأله التوفيق فی اتمام ما بقی من الكتاب و انی قد استكتبت هذا الكتاب و كتبت بعضه بیدی و انا العبد المذنب الجانی محمد [دنبال آن سیاه شده و به‌درستی خوانده نمی‌شود] و وفقهم لتحصیل مراضیه خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ در پایان نسخه نوشته «این نسخه را نویسانیدم و برخی از صفحات آنرا من خود نوشته‌ام» این نسخه از آغاز کتاب است تا اندکی از لمعه سوم «فی کیفیة ایجاده و افاضته ...» و بر طبق نوشته ذیل نسخه نیمه دوم کتاب در جلد دیگر نوشته شده است؛ کاغذ: اصفهانی شده، جلد: تیماج، 410ص، 21سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 5-454]