لغت

17. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 1297 آغاز: یا للأفیکته ادرمیاه بالبهتان مرفق اقتل ای متباين من الرو؛ انجام: نذف ذهب عقله او نفد شرابه انک. نسخه‌ای است که اول و آخر آن ناقص است و از تورق سطحی نام اصلی آن دست نداد، فرهنگ‌نامه‌ای است در بیست و هشت کتاب به ترتیب حروف تهجی و در هر کتابی نام‌هایی که با حرفی از حروف هجا شروع می‌شود به صورت مفتوح و مضموم و مکسور بودن حرف اول آن آمده، پس از آن از افعال، مهموز، منقوص، اجوف، لفیف و مضاعف آن ذکر شده است، مثلا: کتاب الذال، الذال المفتوحة. ذات الصدور، حاجتها ... ذهب = زر، ذیل = دامن، ذیال = دراز دنب. الذال المضمومه، ذباب = مگس و ... الذال المکسوره ذبح = کشتنی ... و من الافعال، باب بعث یبعث ذبح نافه شکافت و گلو ببرید ... مهموز ... منقوص ... اجوف ... کتاب «المستخلص» تألیف حافظ الدین محمد بخاری در 711ق و کتاب «خلاصة الترجمان» اسماعیل باخرزی را در اختیار نداشتم تا این کتاب را با آنها مقابله کنم شاید یکی از این دو باشد(؟)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 19سطر (10/5×17)، اندازه: 17×26سم [ف: 4-1904]