لغات قرآن

2. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 2015 آغاز: بسمله سورة الناس. القول: گفتن العوذ والعياذ. پناه گرفتن به کسی یا به چیزی یا به جائی؛ انجام: القرء: حیض و پاکی. القروء: ج. الحول: سال. والله اعلم والسلام. مترجم کلیه لغات سور را به فارسی ترجمه نموده و چون لغتی در سوره دیگر مکرر شود آن را ذکر نکرده است، مترجم نامی از خود و سال ترجمه نبرده و از آخرین سوره قرآن شروع نموده و به سوره بقره ختم کرده است ولغتی از سوره حمد را ترجمه نکرده علت آن چنین به نظر می‌آید که لغت تازه در آن نیست ولغات این سوره در ضمن سور دیگر قرآن ترجمه شده است، برای نشان دادن طرز انشاء این کتاب چند سطری از آن را در اینجا نقل می‌کنیم: سورة الضحى: الضحی: چاشت. السجو: تاریک شدن شب. التودع: وداع کردن. القلی: دشمن داشتن و گندم درتاوه بریان کردن. الاخرة: آن جهان. الاولی: این جهان. الوجدان: یافتن. [الایوان: جای دادن]. الضال: گمراه. العائل: درویش. القهر: غلبه کردن. السائل: خواهنده. السائلين: ج. النهر: بانگ بر زدن؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ نسخه ابتداء به ترجمه لغات سوره الناس شده؛ واقف: سپهسالار؛ جلد: تیماج، 41ص، 13سطر، اندازه: 12×17سم [ف: 1-186]