لغات دیوان حافظ

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8124/1 آغاز: بسمله - اما بعد حمد خدای را که روشن گردانیده دلهای عاشقان را بنور محبت خویش و بلند مرتبه و درجه بخشید مر عارفان را بشریف وصل خویش و بعد صلوات حضرت خلاصه موجودات احمد مجتبی محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم که مقصود از آفرینش موجودات مظهر اوست صلی الله علیه و آله و سلم که گفته می‌شود که چون دیده شده بر بعضی طالبان نظم دیوان خواجه حافظ قدس الله سره العزیز مشکل می‌شود و در میان بعضی لغات محتاج می‌نمایند بنابر آن بواسع امکان بعضی لغات جمع آورده شد تا ایشان را فایده باشد. و الله الموفق بالاتمام. باب الالف: اسم اعظم، نام باری تعالی است که همه نامهای خدای بزرگ است. اعمال جمع عمل یعنی کارها کردن از نیک و بد. اطلال بالفتح جمع طل خانها کهنه. آفات بالمد بلاها. ابتدا بالکسر آغاز. اجر بالفتح مزدوری. آرمیده قرار گرفته. ان یکاد یعنی اینک قریب شود؛ انجام: باب هـ: هنگام، وقت بهار. همدستان موافق و متابع و هم حکایت و هم صحبت. همتا بالکسر اندوه و دعا و نیز سخاوت و شجاعت. هوا میانه آسمان و زمینو نیز عشق و دوستی و اشتیاق. هیچ: معدوم ای ناچیز ... خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: انجام؛ به نظر نسخه هندی باشد، دارای رکابه، کتابت شده با مسطر، مصحح؛ جلد: تیماج مذهب، 33ص (1-33)، 19سطر، اندازه: 13×23سم [ف: 27/1-236]