گنجینه عرفان

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 16236 آغاز: حمد بیحد و بیمر خداوندی را سزاست و شکر و سپاس افزون از وهم و قیاس خالقی را رواست که بیک حرف کن عالم کن فیکون را از کتم عدم؛ انجام: خداوندا خداوندا تو ایمان ده تو روزی ده ×× بحق شاه با احسان علی بن ابوطالب چون اول آخر باطن و ظاهر درویشان علی است خواستم این ورق آخر هم باسم مبارک ایشان ختم شود این چند رباعی و غزل قلمی کرده حقیر فقیر جعفرقلی است. خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: حدود قرن 14، احتمالاً به خط مؤلف؛ در آغاز نسخه چند برگ حاوی مطالبی از پیر جمالی اردستانی و اشعاری از سنایی و ملای رومی آمده؛ 129گ، مختلف السطر(9/5×16)، اندازه: 13/5×21سم [ف: 41-219]