الكيمياء

28. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2780/1 آغاز: اعلم رحمک الله تعالى اول هذا العلم تكليس الحجر؛ انجام: روزی که بر ارند ز سر خاک، کیا این رساله شامل 22 قطعه از اشعار شاعری است که علی تخلص می‌کرده و ظاهراً همان مؤلف کتاب است و روی‌هم‌رفته شامل 687 بیت است و در ص 3 تصریح می‌کند که یکی از این قصاید را از کتاب جواهر الكنوز نقل کرده است و در پایان قصیده دیگر که در ص 8 به پایان می‌رسد این ابیات را سروده است: «در سنه بعد الف دو صد و پنجاه و شش ×× غره ماه رجب کرده مرا او شعار / بار خدایا بخش زائر قبر علی ×× باز علی رارسان تا که شود خاکسار» و اشعار دیگر وی نیز به همین معنی است، در صفحات 41-47 قصیده‌ای از ابن ولد نامی شامل 61 بیت آورده است بدین مطلع: «ز آب بسته تو بگشای آب بیضا را ×× بآب آتش نور عالم آرا را» و در پایان آن گفته: «تو ابن ولد را اگر تو بگشائی ×× هزار گنج ببخشی هزار دار را»، و پس از آن در صفحات 47-50 قصیده‌ای از شاعری که عراقی تخلص کرده شامل 34 بیه که مطلع آن این است: «حيوة خضر صناعت ز آب حیوانست ×× توهم بجو که بظلمات خاک پنهان است» و در پایان آن گفته: «چو خاک راه بود کیمیا عراقی را ×× چرا که در نظرش خاک کوی جانان است / بیا دمی بدهد کیمیا چو در دمنش ×× غبار در گه شاهنشه خراسان است / هر آنکه خاک در آستان حضرت اوست ×× چو فرقدان بدرش خاک فرق کیوان است»، مؤلف در اواسط قرن سیزدهم می‌زیسته است؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: میشن، 80ص (1-80)، 16-20سطر، اندازه: 14/4×22سم [ف: 9-227]