كيميا

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1786/2-عکسی آغاز: بدان ای فرزند آدم که حق تعالی خلق را بیافرید به قدرت خویش و تدبیر کرد انسان را به حکمت خویش. و به حکمت خویش علم فرزندان آدم را روزی کرد تا بدان او را بشناسد؛ انجام: ثم الفها على مرابته و راهم زهرة مطهرة ثم القى على كل خمسة قمراً بكل باذن الله تعالى. تذکر: نام مؤلف به استناد نسخه ش 1087/17 دانشگاه تهران ذکر شد، ناشناخته، با سربندهای «باب» بی‌شماره: باب در صفت چکانیدن، باب در خواص روغن، باب اندر عمل بیان، باب در عقد زیبق؛ خط: نسخ خوش، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 11ص (62-72) [عکسی ف: 1-331]