کنز الحقایق

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1109/3 آغاز: مناظره شیطان با موسی: چو موسی باز می گردید از طور ×× در آن وادی سیاهی دید از دور / چو نزدیکش رسید آن بود شیطان ×× که مینالید از دوری عصیان؛ انجام: بدین معنی سخن را ختم کردم ×× که ختم است این سخن بر من که مردم / از آن مردم که با حق مرد باشد ×× که از دنیا و عقبی مرد باشد / ... اگر جز حق مرادت ترک کردی ×× بجز مردت نگویم ز آنکه مردی / به مردی بار پای از پای برادر ×× چو مردان بال و پر بگشای این بار / ارادت بعد از این رو سوی حق کن ×× مرادی گر نداری این نسق کن / چو میخواهی بری در معرفت گوی ×× خدا بین شو خدا دان شو خدا جوی. تم الرساله كنز الحقائق. خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز؛ این نسخه از نسخه دیگر این کتابخانه که در مجموعه مثنویات عطار شماره 1059 و به نام عطار است و نیز از نسخه چاپی که از روی دو نسخه با انتساب به محمود شبستری (به ضمیمه گلشن راز او) در 1355 به چاپ رسیده صحیح‌تر و اساساً بسیار کم غلط است، تعداد ابیات این نسخه بسیار کمتر از آن دو نسخه است و بسیاری از اشعار در آن دو نسخه است که به نظر می‌رسد برای مثنوی الحاق کرده‌اند در این نسخه وجود ندارد، در حواشی مثنوی کنز الحقائق نوشته‌هایی است فلسفی و عرفانی شعر و نثر با قلم نستعلیق خوب تر به نقل از شیخ ابوحفص نیشابوری شیخ ابوسعید، عین القضات، شیخ حسین هدهد، ابوحمزه، میر سلیمان مقری و شیخ ابراهیم بقائی و بابا (که به نوشته صاحب یادداشت از کبار مشایخ هند بوده و مریدان او چون یکی از ایشان می‌مرد؛ نمیگفتند مرده است میگفتند مانده شده نشست)؛ جلد: گالینگور، 30ص (39-68)، 13سطر، اندازه: 11×16سم [ف: 3-556]