کلیات

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3553 آغاز: در سن شانزده ساله بودم، از اشعار بنده است. بسمله. دلا چشم نگار آنقدر خراب چرایی×× چون زلف پرشکن او بپیچ و تاب چرایی / نگفتمت که ز مژگان صف کشیده حذر کن ×× زدی بقلب سپاهش ز خون خضاب چرایی / نگفتی ای مه من جز تو دل بکس بسپارم ×× کنون ببزم خسان مست و بی حجاب چرایی؛ انجام: از ملمعات سعدی: من از تو سیر نکردم که صاحب استسقا ×× نه ممکن است که هرگز رسد بسرایی دیوان شعر و منشآت است از بانو تاج ماه همسر سردار امجد فتح الله خان در بخش نخستین این نسخه، در دومین بخش آن گزیده ها ایست از سروده‌های شاعران پیشین و همزمان او از خود او، در آن آمده: «مگر نیستم من همان تاجماه ×× که وصل تو بودی مرا تکیه گاه ... شاها بجان ماه مسافر توجهی ×× تا دست گیری از من بی پا و سر کنی»، در آن این عنوان‌هادیده می‌شود: 1. برای گلخانم ساخته ام - زمانیکه به ییلاق در بند رفته بود، قریه در بند یکی [از] شمرانات طهران است، 2. در زمان که عقد نموده بودند سردار امجد فتح الله خان پدر بنده زاده شعری ساخته به جهت من فرستاده بودند اشعار فوق را ساخته به جهت ایشان فرستادم به همان وزن که ایشان ساخته بودند، 3. انشای بنده به جهت مجتهد است نوشته‌ام، 4. 23 جمادی اول 1348 به جهت پسر مرحوم نایب الصدر آقای ساعد السلطنه که مسجل بمجد ضیایی و امروز وکیل زنجان است نوشتم، 5. نامه او بوکیل خود آقای مدنی مدیر روزنامه پرورش و مجتهد زاده و سید از انزلی مورخ 1347، 6. نامه دیگر به همو، 7. نامه به حکومت گیلان و طوالش، 8. به حاجی سید محمود مجتهد رشتی، 9. به شوکت الدوله از گرگانرود به طهران، 10. از زبان تا جملک خانم، 11. به یکی از رؤسای عدلیه که به او ده تومان نوید داد و در لف همین پاکت فرستاد، 12. بحرمة الشریعه، 13. به آقا میرزا حبیب الله شوهر زرین تاج خانم دامت عشقها، 14. به حاجی مجیب، 15. به خانم بهجت الدوله عمه فرزند محترم ارفع السلطنه؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ جلد: تیماج، 96گ، 20سطر (9×18)، اندازه: 13×21سم [ف: 12-2573]