کلیات

1. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 414 آغاز: ساغر دل می کند آه سیه مست ما×× تا سر خشت خم میکده کبریا / خشت سر بی تن دار شهیدان عشق ×× ختم تنه بی سر خنجر قالوبلا؛ انجام: فلک را بین که خود روی زمین جست×× که هیچ انگشتری بی این نگین نیست / ولی نقش نگین بر خاتم دل ×× شده ختم سخن بر جان بسمل. تمت الکتاب(بنده نصیرالدین در زنجیر بست ابیات و اداء قصه و تمهید و تمثیل حکایات جهد تمام کردم فی الجمله این کتاب بمقابله چهل و شش کلیات زلالی برآورده هر چند کاتب بسیار غلط کرده اما ابیات درست تمام است. حکیم شافی هم این نسخه را معتبر دانسته از نظر او هم گذشته است بهتر از این نظم زلالی کمتر باشد. فقیر هم بخط خود در بعضی جا ابیات نوشته تحریر تقریرات نکرد مگر در تمهید معراج. سبحانک لاعلم لنا الا ما علمتنا. زلالی بعد نظامی استاد من است تقسیمات این نسخه: قصاید، سبعه سیارهکه شامل هفت مثنوی به شرح ذیل است: مثنوی حسن گلوسوز با دیباچه منثور، مثنوی میخانه با دیباچه منثور، مثنوی آذر و سمندر با دیباچه منثور، مثنوی ذره و خورشید با مقدمه منثور، مثنوی سلیمان نامه با دیباچه منثور، مثنوی شعله دیدار با مقدمه منثور، مثنوی محمود و ایاز؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ به طوری که در ذیل صفحه آخر این نسخه نوشته شده یکی از شاگردان زلالی به نام نصیرالدین نسخه حاضر را با نسخ دیگر دیوان زلالی مقابله و تصحیح و تحشیه کرده و ضمناً اظهار می دارد صحت نسخه مورد گواهی حکیم شافی بوده و آن را از نسخ معتبر شناخته است؛ مهر: حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، ناصرالدین شاه قاجار؛ مجدول، پنج سرلوح مذهب؛ کاغذ: کشمیری، جلد: تیماج مذهب، 939ص، 14 سطر، اندازه: 12/1×22/9سم [ف: 3-490]