کلیات سعدی

228. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 29148 آغاز: بسمله، حمدله اما بعد شکر و سپاس معبودی را جلت عظمته که آفریننده مخلوقات عالم است؛ انجام: که هر گاه من در مستحم میروم تو طبل میزن گفت تو چنان بلند می تیزی که آواز طبل من بر نمی آید. تمت خط: نستعلیق جلی، کا: قاری حسینی، عبدالرحیم شیروانی، تا: 1235ق؛ جلد: روغنی، مذهب، قطع: وزیری [رایانه]