الکلام

43. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7206/2 آغاز: الحمدلله الذی خلق الانسان علمه البيان و الصلوة و السلام على افضل مخلوقاته محمد و آله امناء الرحمن و بعد فالباعث لتنميق هذه الحروف بالقلم و البنان هو أنه قد اتفق لى في بعض الاسفار، المرور على رجل من ابناء الزمان و كنا عنده من الضيفان فاراد ابطال الضيافة و الاحسان فاحتج بالمباحثة عن حدوث كلام الملك الديان و تفضيل اهل البيت على القرآن و نحن بين جمع من الاخوان و حينئذ كان الغالب على النسيان من كثرت الهموم و الاحزان و معايب الزمان فاجبته عن ذلك بكلام قليل اللفظ كثير المعان؛ انجام: قال یا محمد و ما كنت بجانب الطور اذ نادینا امتک بهذه الكرامة ثم قال الله عزوجل یا محمد قل الحمدلله رب العالمين ما خصنی به من هذه الفضيلة. مؤلف در منزل شخصی میهمان بوده و بحثی درباره قرآن مجید و حدیث یا قدیم بودن آن پیش می‌آید و میزبان بر قدیم بودن کلام الهی اصرار می‌ورزد، پس از آن مؤلف رساله حاضر را در رد پنداشت میزبان خود و اثبات حدوث قرآن و افضلیت اهل بیت بر قرآن، نوشته است؛ بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج، 16گ (55پ-70ر) [ف: 25-207]