کشف المعاد

1. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 6249/2-30/129 آغاز: ربنا لاتزع قلوبنا بعد اذ هدیتنا و هب لنا من لدنک رحمتاً ... دوستی عزیزتر از محرر این تذکره التماس کرد که نبدی از آنچه سالکان راه آخرت مشاهدت کنند از انجام کار آفرینش شبیه بآنچه در کتاب خدایتعالی مسطور است و بر زبان اولیاء و انبیاء علیهم و السلام مذکور از احوال قیامت و بهشت و دوزخ و غیر آن ثبت کند بر آن وجه که اهل بینش بعیان می‌بینند نه بر آن وجه که اهل دانش بیان میکنند و هر چند اجابت این التماس متعذر بود بحکم آنکه نه هر چه هست نصیب هر کس است و نه هر چه نصیب کسی است تواند دید ... این تذکره از آنچه مراد آن عزیز است قاصر باشد باید که چون عذر واضح مؤاخذت نفرماید ... فصل اول در اشارت بحور عین در اشارت بثواب و عقاب در صفت راه آخرت و ذکر سالکانش و اسباب اعراض مردم از آن و آفات اعراض بدانکه راه آخرت ظاهر است و راه بر آن معتمد و نشانهای راه مکشوف و سلوکش آسان و لیکن مردم از آن معرضند ... اما سبب آسانی سلوک آنست که این راه همان راهست که مردم از آنجا آمده است پس آنچه دیدنی است یک بار دیده است؛ انجام: ایشان از ثواب منزه باشند چه دنیا و آخرت برمرد خدای حرام است، الدنيا حرام على أهل الآخرة و الآخرة حرام على أهل الدنيا و هما حرامان على أهل الله. سبحان ربک رب العزة عما يصفون و سلام على المرسلين و الحمدلله رب العالمين از اول تا آخر؛ خط: نسخ معرب و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول، با سرلوح؛ جلد: تیماج، 16گ، 14سطر، اندازه: 21×31سم [ف: 6-3339]