کتاب من لایحضره الفقیه

673. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 1883 آغاز: برابر؛ انجام: قوله قدس سره وسأل يعقوب بن عثیم بضم العين المهمله وفتح الثاء المثله. تمام کتاب و اسانید آن؛ خط: نسخ خوب، کا: میرمحمد هاشم نام حسینی، تا: 1087ق؛ محشی به خط نسخ از حضرت شیخ بهائی بر من لایحضره الفقیه می‌باشد ولی فقط تا موضوع نجس شدن چاه است به ریختن خون گوسفند در آن، پس از این توضیحاتی راجع به الفاظ مشکله درخطبه استسقاء که در من لایحضره الفقیه است تقریباً در 330 بیت نوشته شده، محشی به امضاء سلطان، وملاصالح، واز شرح لمعه، ونهایه، وقاموس، ومیرزا محمد، م، م ق ر، مسالک، دروس، وافی فیض، وخود حضرت وغیره دارد و از این که پس از اسم حضرت فیض سلمه الله تعالى وادام الله فیضه الوافی نوشته‌اند معلوم می‌شود درحیات خود ایشان آن حواشی نوشته شده؛ پس از ختم فقیه اسانید آن نوشته شده، و درحاشیه آن فهرست رجال وی را به طریق حروف تهجی نگاشته‌اند، ونیز حالات رجال مذکوره را درحواشی از موثق وضعیف وغیره بودن معین کرده‌اند، وبعد از این قسمت فهرست رجال واسانید را به طریق دیگر ذکر نموده، و در ذیل آن کنیه‌های ائمه علیهم السلام را از کتاب کافی نقل کرده، پس از این نسخه رجال فقیه را که مراد علی نام بر ترتیب حروف هجاء مرتب نموده نوشته‌اند، رجال فقیه وشرح حال آنها به ترتیب حروف تهجی در دوائری در 24 ورق نوشته شده ودر آخر آن نوشته اند: «هذا مما افاد السيد السند الجليل الواصل الى رحمة ربه الجميل ابن شاه ابوتراب علاء الدين محمد گلستانه وهو استاذی ومعلمی فخرالزمان دام ظله الى ظهور قائم آل محمد صلوات الله وسلامه عليه وآله رحم الله من قال آمين»؛ مهر: «الواثق بالله الغالب محمد هاشم بن ابوطالب» (بادامی)؛ واقف: ملاحسین بروجردی، 1220؛ کاغذ: دولت آبادی، 397ص، 21سطر، اندازه: 19×26سم [ف: 1-328]