الکافی

31. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6277 آغاز: کتاب الدعاء، بسمله. باب فضل الدعاء و الحث عليه على بن ابراهيم عن ابيه عن حماد بن عيسى عن حريز كثيرا ما يقول في خطبته يا ايها الناس دينكم دينكم فان السيئته فيه خير من الحسنته في غيره و السيئة فيه تغفر و الحسنة فى غيره لاتقبل [تمة الايمان و الكفر و الطاعات و المعاصی من الكتاب الكافی و الحمدلله وحده]؛ انجام: فى الظهور التي فيها ذكر الله عزوجل قال اغسلها تم الكتاب العشره و لله الحمد و المنه ... شامل کتاب ایمان و کفر، دعا، فضل قرآن و عشره؛ خط: نسخ، کا: علی اشرف طباطبایی (بخش نونویس)، تا: حدود قرن 9 یا 10؛ با نشانه‌هایی از خط محقق، مصحح، محشی با نشان‌های «م ح ن و ملاصالح مازندرانی، ص ر ه، شرح، مجمع البیان، مصباح صحاح، نهایه»، دو برگ افتادگی قبل از گ 80 اوراق 65-79 و 184-186 نونویس، انهاء علامه مجلسی با عبارت: «انها الاخ فی الله المبتغى لمرضاته تعالى المولى محمد حسين و فقه الله تعالى سماعا و تحقيقا و ضبطا فى مجالس آخرها بعض ايام شهر رجب الاجب من شهور سنه سبع و سبعين بعد الالف و اجزت له روايته بحق روايتي عن اسلافي الكرام رضوان الهل عليهم و كتب المذنب محمد باقر بن محمد تقی عفى عنها حامدا مصليا مسلما»؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج [رایانه]