قوافی اللغه

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 130 آغاز: بسمله. باب اول از بیست و سه باب قوافی اللغه. حرف اول قافیه الف از هشتاد و شش قافیه لغات عجمی. آدم پرا و آدم پیرا - نامی از نامهای حضرت باری جل اسمه. آذرفزا و آذرافزا - ظرفی بود میان تهی مانند کله آدمی که سوراخ تنگ داشته باشد چون گرد گردد در میان آب فرو برند که آب را بخود در کشد هرگاه خواهن آتشی بر افروزند آن ظرف را بر اتش نهند تا گرم شود بخار آب بر آتش بوزد آتش افروخته شود و این از مخترعات جالینوس است. رودکی گوید: نفس را بعذرم جوانگیر کرده ×× چو آذرفزا آتشم تیز کرده؛ انجام: ايضا حرف ها لغات عجمی. قطره باران ما گوهر یک دانه شد. شاعر گوید: آوازه عطای تو عالم گرفت و من ×× عمر دراز گوش بآواز مانده ام. اندازه - سه معنی دارد. اول قیاس کردن بود - دویم قوت و قدرت بود - سیوم پیمانه هر چیز بود ... کاف عجمی کازه - ریسمانی بود که در عیدها و جشنها بر درخت و ایوان بندند و بر آن نشینند و خود را حرکت داده آیند و روند - کوازه - کوازم قوم و معرب آن جوازه و جواز بود. حرره مؤلفه حسین نوا 1251. خط: نسخ تحریری، کاتب = مؤلف، تا: 1251ق؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار؛ جلد: چرم مذهب، 586ص، 21سطر، اندازه: 22×32سم [ف: 7-562]