قلائد الدرر

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 170 خوئی آغاز: الحمد لله مفیض الجود و النعماء ... اما بعد فیقول ... احمد بن اسماعیل الجزائری حیث حصل لنا العلم بانامکلفین باحکام الدین علما و عملا و کان القرآن فیه البیان لکل مشکل و هوالاصل القویم للاحکام المبنی علیه فی معرفته الحلال و الحرام ... و سمیته بقلائد الدرر فی بیان آیات الاحکام بالاثر اعلم ان العلماء قد قسموا فروع الدین فی الکتب؛ انجام: قال امیر المؤمنین (ع) احکام المسلمین علی ثلثه شهاده عادله او یمین قاطعه او سنة ماضیته ... و قال علیه السلام فرض الله الشهادات استظهارا علی المجاهدات و لنختم الکلام بحمد من انعم علی الخلق با کمل النعم و صلی علی من شرفه علی سائر الامم. و قد وفق الله للفراغ من تألیف هذاالکتاب فی شهر رجب من سنه 1137 فی المشهد الغروی علی مشرفه الصلوه و السلام. خط: نسخ تحریری، کا: علوان پسر شیخ حسن، تا: 1269ق؛ مصحح، مهدی پسر محمد صالح جزائری این نسخه را نخست با نسخه اصل و سپس با نسخه‌ای دیگر که آنرا مصنف تصحیح کرده و چیزهایی بر آن افزوده مقابله کرده؛ مهر: جعفر سلطان العلماء«جعفر بن محمد» (بیضی)؛ جلد: تیماج،470ص، 30سطر،اندازه: 21/5×35/5سم[ف: 7-217]