قضا و قدر

2. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 868/8 آغاز: شنیدم روزی از روشن ضمیری ×× سپهر عقل را بدر منیری؛ انجام: چنین سرمست و لایعقل چرایی ×× زخود چون سفره چی عاقل چرایی / دلا گر طالب راه خدائی ×× بزن بر هستی خود پشت پایی / دلا پیوسته تسلیم رضا باش ×× به هر حالی که هستی با خدا باش خط: نستعلیق، کا: حیدر بن علی بن اسماعیل کرکی، تا: قرن 11؛ نسخه شماره 2665/8 مجلس شورا در بیت آغاز و انجام با نسخه حاضر متفاوت است، پس از مثنوی سفره چی در همین صفحه اشعاری است از شیخ علی نقی، محمد معصوم کاشی، محمد بیک فرصت میررضی، امیر خسرو دهلوی و ابوسعید ابوالخیر؛ جلد: تیماج مذهب، اندازه: 14×23/5سم [نشریه: 13-244]