القضاء

3. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2284/9 آغاز: بسملة. حمدلة ... و آله الطاهرين و هو فى القضای بالیاء لأنه يقال قضيت بالیای و قلت همزةً و فی اللغة بمعنى الحكم و يستعمل في معانى أخر مثل الاداء؛ انجام: فانه لو كان المراد بالملكية الظاهرية لم يكن لاستدلالهم به عليها وجه فتأمل. در آغاز بحثی لغوی در ریشه‌شناسی «قضی» دارد، سپس از حکم تجزیه در اجتهاد و مدارج علوم برای رسیدن به اجتهاد به نقل از فاضل اصفهانی (گویا فاضل هندی 1062-1137) و شهید و دیگران می‌آورد، سپس تحت عنوان البحث الخامس در نزاع بین دو مجتهد دارد از کسان زیر نقل می‌کند: الفاضل الاصفهانی، که گویا فاضل هندی (1062-1137) را می‌خواهد، کشاف زمخشری، عبدالرزاق کاشانی، سرایر ابن ادریس (543-598)، قال ابو الصلاح في الكافى، و قال المحقق فی الشرایع فی کتاب التجارة، قال فی الروضة و فاقاً للدروس، قال فخر المحققین، قال المصنف فی الارشاد، وقد يظهر من المصنف فی س (=الدروس)، و شاید به کتاب «مسالک الافهام فی شرح شرایع الاسلام» نظر دارد، او همچنین از تفکیک حق الله در مذهب، از حق الناس در سیاست گفتگو می‌کند، در پایان نیمه کاره مانده است؛ خط: نسخ درشت، بی‌کا، تا: قرن 13؛ محشی با نشان «منه دام ظله»؛ 69گ (208-276ر)، 23سطر [ف: 11-717]