ادب و منطق

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3053-ف آغاز: و هجران کنند همچون فعل مضاعف که به نون جماعت نساء پیوند و فک ادغام کرده شود: قطعه: هر نکویی کان بجای بی وفائی می‌کنی ×× داندش چون زحمت یاران پیشین اندکی / صرف کم کن در مونث عمر با دونان از انک ×× در مدد مجهول ماضی و امر حاضر شد یکی. (یک صفحه و نیمی از «الدرس الادنى فی المعاشق والطایبات»)؛ انجام: ای درویش از مطلع این مخترع چون افادت این اشارت منتفع و منتجع بود ... و اغماض مطلوب و منتظر شمارند. حکایت: شنیدم یکی تشنه در گرم گاه ×× به مهمان یاری در آمد ز راه / میی کز طرب خانه من «لدن» ×× ترا ریخت فکرم به جام سخن / بر ارباب این بزم کردم نثار ×× اگر سهل خوارست و گر بدگوار / عزیزا من آنچ از عطایای عام ×× ستاندم نثار تو کردم تمام / چو خواهی ز طفلان را نیاز ×× تبعهای دیوان اعمال باز / چو در جمعه و عید رسم آن بود ×× که آزاد طفل از دبستان بود/ در آدینه حشر جانهای ما ×× کن آزاد از آتش بعد ما 859. آمین یا رب العالمین و صل علی محمد و آله اجمعین. تمت الکتاب من مصنفات استادی و شیخی فتحت ابواب حياته نظاما على يد العبد الداعى شمس الدين محمود بن على الجنيدى اصلح شانه و غفر ذنوبه 859 نسخه اصل: گویا اکنون در مجلس باشد؛ خط: نسخ معرب، کا: شمس الدین محمود بن علی جنیدی، تا: 859ق؛ افتادگی: آغاز و میانه؛ مجدول؛ جلد: تیماج ضربی، 162گ، 14 سطر، قطع: ربعی [فیلم‌ها - ف: 2 - 45]