القصيدة الميمية فی مدح علی بن الحسين (ع)

26. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 114/1-1/114 آغاز: هذه قصيدة قالها الفرزدق بديهة في مدح سيد الساجد و زين الموحدين ... الاغانى وغير ها حج هشام ... و القصيده بتمامه هذه يا سائلى أين جل الجود و الكرم ×× عندى بيان إذا طلا به قدموا؛ آغاز ترجمه: ای که می‌پرسی کجا کرده مکان جود و کرم ×× نزد من باشد بیانش گر تویی ثابت قدم؛ انجام: أتحبسنى بين المدينة والتى ×× إليها قلوب الناس يهوى منيبها / يقلب زاماً لم يكن رأس سيد ×× و عيناً له حولاء ... / مواطن قد علت فى كل نائبة ×× على الصحابة لم اكتم كما كتموا/ گشت ظاهر فضل او در هر مکان بر کل خلق ×× من نخواهم کرد کتمان گر عدو کردی کنم با ترجمه منظوم فارسی در زیر سطور؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ 3گ، 20 سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 6-3222]