القرآن الکریم

1218. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 5597 کامل؛ خط: نسخ کتابتی، بی‌کا، تا: 1281ق؛ در انتهای آن ابیات ذیل مسطور است: «آیات قرآن که خوب و دلکش است ×× شش هزار و ششصد و شصت و شش است / یکهزارش وعده دان و یک هزارش را وعید ×× یکهزارش امر آمد یکهزار نهی شدید / یکهزارش در مثل دان اعتبار ×× یکهزارش در قصص دان اختیار / پانصدش بحث حلال است و حرام ×× یکصدش ورد دعای صبح و شام/ شصت و شش را ناسخ و منسوخ دان ×× جملگی با تو بگفتم و السلام»، مجموع اعداد شعر فوق برابر با شش هزار و ششصد و شصت و شش می‌شود که به روایتی تعداد آیات قرآن می‌باشد، اما حضرت علی (ع) در روایتی می‌فرماید تعداد آیات قرآن برابر با شش هزار و دویست و سی و شش آیه است، صفحه اول دارای سر لوح و کتیبه مذهب مرصع مطلا بین السطور به سبک دندان موشی، مابقی مجدول داخلی زرین و مشکی، ختم آیات با دوایر کوچک زرین، سرسوره‌ها به قلم رقاع با شنگرف آراسته و تزئین شده‌اند، تقسیمات اجزاء به قلم رقاع با شنگرف در حاشیه تحریر شده‌اند، صفحه دوم قرآن (ابتدای سوره بقره) مفقود است؛ 20 سطر (5×10/5)، اندازه: 8×13/5سم [ف: 22-76]