القرآن الکریم

667. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 2297 آغاز: بسمله، الحمدلله رب العالمین؛ انجام: من الجنة و الناس. نسخه کامل و مصدر به دعای تلاوت و مذیل به ختم تلاوت است؛ خط: نسخ خوش، کا: شرف الدین علی بن میر نظام الدین احمد حسینی، تا: 13 رجب 1135ق؛ دو صفحه آغازین دارای سرلوح مزدوج مذهب مرصع، در کتیبه فوق نام مبارکه سوره و در دو کتیبه ذیل، کریمه «لا یمسه الا المطهرون» و «تنزیل من رب العالمین»، حواشی مزین به گل و بوته، قبل از صفحه اول مذهب به نقوش اسلیمی، جداول اوراق به زر و تحریر و لاجورد، کمند به زر و تحریر، پایان آیات گوی زرین؛ واقف: مهران، ذیقعده 1376 [ف: 5-660]