الاخلاق

70. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1803/4 آغاز: بسمله، قال الله تعالی ما خلقنا السموات و الارض و ما بینهما لا عبین و قال تعالی افحسبتم انما خلقنا کم عبثا و انکم الینا لا ترجعون از پرتو اشععه این دو نیز قدس بینایان منظر تحقیرا این معنی مشاهد و معاین شود که ذرات اکوان و حقایق عالم امکانرا که از ممکن غیب؛ انجام: چه باوجود آن جور و ستم و اخذ مال بحکایات کاذبه ایشانرا فریب دهند و اضاعت قابلیت ایشان میکنند و ایشانرا از فیوضات باز میدارند قد فرغت من تسوید هذه الرساله الشریفه المبارکه فی لیله الجمعه ثانی عشر شهر ربیع الثانی من شهور سنه 1267 رساله‌ای است در اخلاق (حکمت علمی) که مؤلف آن را به روش عارفان و فیلسوفان نوشته است و در آن به آیات و اخبار نیز استشهاد می کند. وی در فصلی که از علم موسیقی سخن می گوید از ملا جلال دوانی ( - 908) یاد نموده است. این رساله تحت عنوان « فصل - فصل» ترتیب یافته است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 1267ق؛ کاغذ: شکری رنگ، جلد: تیماج قهوه‌ای بدون مقوا، 55ص (142-197)، 17 سطر، قطع: رقعی، اندازه: 11×17/5سم [ف: 9 - 294]