القافية

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 943 آغاز: اعلم ان القوافى علم شريف نسبته الى العروض كنسبة التصريف الى النحو؛ انجام: أخطأ الا انه كلما رمى بسهميه الحشا كلها. هذا آخر ما تيسر جمعه چون دستورهای قافیه در شعر، از دستورهایی به شمار میرفت که پیروی از آنها لازم و حتمی بود، از این روی آن را از دیگر دستورهای شعر جدا کرده و کتاب‌ها درباره آن نگاشته‌اند. جای گفتگو کتابچه‌ای است در قافیه‌شناسی که نگارنده آن شناخته نیست و در حدود 100 بیت نوشته دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ محشی با امضای «هـ» و «ح» و «س» و «قاموس» و جز آن؛ 4گ، 21 سطر (9×16)، اندازه: 16×21سم [ف: 2-434]