فیروز و نسرین

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 8966 آغاز: نه پنداری مرا میل فسانه است ×× که از افسانه ام مطلب بهانه است / آغاز داستان: بسمله، سخندان اوستاد نغمه پرداز ×× که تار این حکایت بست برساز؛ انجام: که شاید آیدش پیکی ز فیروز ×× بنومیدیش نومیدی فزاید خط: شکسته نستعلیق خوش، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ مسوده مثنوی بوده و شاعر بعضی ابیات آن را اصلاح نموده؛ واقف: علی اصغر حکمت، مهر 1340؛ جلد: تیماج، 53گ، 12 سطر، اندازه: 10×15سم [ف: 17 - 328]