الفوائد

25. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 407/2-طباطبائی آغاز: ثم نبتهل فنجعل لعنة الله على الكاذبين فدعا رسول الله (ص) الحسن و الحسين (عليهما السلام)؛ انجام: (آخرین فائده موجود در تبادر): استنادا لاولها الى ما هو المقطوع به دون المشکوک فیه اعنى الوضع لان الاصل عدمه (چند برگ نسخه به خط مؤلف می‌نماید). (یا) «الفوائد و القواعد»، در مباحث مختلف فقهی و اصولی است و غالب مباحث به عنوان «فائده» و برخی با عنوان «قاعده» است. در هیچ جا از مؤلف یاد نشده است جز این که در دو جا شده یکی در بحث از مفاد مفرد معرف به الف و لام (ص 55) و دیگری در اقسام وضع (ص 95) مؤلف از جد خویش صاحب محصول و شارح وافیه یاد می‌کند. بنابراین کتاب تألیف سبط سید محسن اعرجی صاحب محصول است و بر حسب بررسی انجام شده مؤلف آن باید سید محمد بن سید حسن بن سید محسن متوفی در 1302 باشد که کتاب دیگری نیز در شرح شرائع دارد به نام «جامع الاحکام فی شرح شرائع الاسلام» (الذریعه 32/5) در اینجا متن نوشته مؤلف درباره کلام جد خویش در اقسام وضع آورده می‌شود: «ثم ان المعروف عند المتقدمين على ما نقل عنهم ... الاولان و ذلك انهم جعلوا الموضوع له اما كليا او جزئيا ... و جعلوا الحروف و اسماء الاشارات و الموصولات في سلك الاول. الى ان اتى العضدى فابان عن الضرب الثالث لما راى ان الحروف و سائر المبهمات على طرز آخر من الاستعمال فابتدع لها هذا الضرب من الوضع و استمرت على طريقه من جاء من بعده الى ان اتى جدى قدس سره فعدل عنها الى ما هو المعروف بين المتقدمين و اشبع الكلام عليه فى المحصول»؛ بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 51گ (18ر-68پ)، اندازه: 15×21سم [ف: 22 - 160]