فقه شیعی

160. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 288-عکسی آغاز: حرف منقطع شد وطی جایز نبود مگر که غسل کند؛ انجام: مسئله. منکر شدن از وصیت به مردن رجوع نباشد. و الله اعلم اصل نسخه: گنج بخش، ش 631 (تسبیحی، 651/3). با سربندهای «کتاب»، «باب»، «فصل» و «مسئله». فقهی است کهن و روان. برای نشانی: «کتاب النکاح. نکاح عبارت از عقدی است که ملک متعه به قصد وارد می‌شود. مسئله نکاح سنت است و به غلبه شهوت واجب است. و نکاح منعقد می‌شود به ایجاب و قبول که هر دو به لفظ ماضی باشند. چنانک زنی گوید نفس خود را به تو به زنی دادم و مرد گوید قبول کردم. و اگر یک لفظ ماضی بود و دوم مستقبل جایز بود. چنانک مرد گوید نفس خود را به من به زنی ده، و زن گوید نفس خود را به تو به زنی دادم. مسئله نکاح جایز نبود مکر به لفظ نکاح و تزویج و به الفاظی که موضوع است برای تملیک در حال. چون وهبت و تصدقت و ...»؛ خط: نسخ و ثلث، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 261گ، 19 سطر [عکسی ف: 2 - 207]