فقه شیعی

8. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 260 خوئی آغاز: پس چنانکه مؤمن با این شرایط مخاطبست کافر نیز هم مخاطب باشد و آنکه کافر عبادت از وی صحیح نباشد با وجود کفر لازم نیابد که مخاطب نباشد بعبادات شرع و وجود کفر مر کافر را چون وجود حدث است مر محدث را با وجود حد نماز صحیح نیست پس چنانکه بر محدث واجبست که طهارت کند تا نماز از وی صحیح باشد بر کافر نیز واجبست که ایمان آرد تا عبادات از وی صحیح باشد چون خدای تعالی میفرماید که یا ایها الناس اعبدوا ربکم؛ انجام: اگر مدعی خواهد که سوگند دهد پس از آن ویرا وعظ گوید و ا خدایش بترساند و از عاقبت سوگند دروغ ویرا آگاه کند اگر خواهد که ویرا سوگند دهد باید که صلح را بوی عرضه کند اگر راضی شود از امینان حاکم بعضی برین قیام نمایند و اگر خواهد حاکم بعضی برین قیام نمایند و اگر خواهد حاکم بنفس خود میان ایشان صلح حکم کند و اگر بصلح راضی نشود سوگندش دهد و چون سوگند خورد دعوی مدعی ساقط گردد و الله اعلم بالصواب و اليه المرجع و المآب تم الكتاب. کتاب فقهی شیعی است با اندکی استدلال و در آغاز فصل‌هایی در اصول عقاید و در اصول فقه دارد. شیوه نگارش این کتاب نشان می‌دهد که در حدود قرن پنج یا اوائل شش تألیف شده. مؤلف از هیچ یک از علمای شیعه جز سید مرتضی و شیخ طوسی (که با عنوان «خواجه ابو جعفر طوسی» از او یاد می‌کند) یاد نکرده، از علمای عامه نیز گاه گاه نام برده در فصول نخستین کتاب که درباره اصول عقاید شیعه را با ضمیر غائب (بدین گونه: این طائفه اعتقاد کرده‌اند) نقل کرده است ولی آنچه مسلم است مؤلف از فقهاء شیعه مذهب بوده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 935ق؛ افتادگی: آغاز؛ مصحح؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 445ص، 15 سطر، اندازه: 11/5×15/5سم [ف: 7 - 430]