فقه شافعی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1012/1 آغاز: مانده باشد و ده گوساله بیارذ و دیگر درد (؟) سال تمام شود مسنه واجب آید و نشایذ گوساله خرد دادن و اگر سیصد گوسفند دارذ در آخر سال صد بره بیارند چون سال اصل تمام شود چهار گوسفند واجب شوذ و بره خرد نشایذ دادن اگر گوسفند میشینه دهذ یکساله کم نشایذ و اگر بز دهذ دو ساله انجام: کتاب برین ختم افتاد انشاء الله که نافع باشد خوانند یگانرا و جمع کننده را و نویسنده را دعا کنذ و او را و ماذران و پذران و استاذان او را و جمله مؤمنان را از خدای آمرزش خواهذ که ابوالدرداء روایت کنذ از رسول صلی الله علیه و سلم که دعا مسلمان براذر خویش را در غیبت مستجاب باشد فریشته بر سر او موکل باشد که هر که براذر را دعا کند فریشته گوید آمین و ترا هم چنین. نفعنا الله و المؤمنین به و الحمدلله رب العالمین و صلى الله على رسوله محمد و آله اجمعین و على جميع الانبیاء و المرسلين و الملئکة المقربين. و غفر للمؤمنين رب العالمين (تم الکتاب بحمدالله تعالى و منه وسعة فضله وجوده في غرة شهر الله ذوالقعدة سنة اثنين و سبعمائة و صاحبه العبد العاجز المحتاج الفقير الى رحمة الله و شفاعة نبيه علیه السلام ابوالمعالی احمد بن ابی المعالی بن ابی محمد بن ابی المعالی بن ابی سعد بن ابی نصر بن الحسن (يا الحر) بن العباس غفرالله له و لوالديه و لجميع امة محمد عليه السلام). خط: نسخ کهن، بی‌کا، با تاریخ 702ق؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 46گ (1ر-42ر)، 19 سطر (12×17)، اندازه: 17×22سم [ف: 5 - 1961]