فرهنگ منظوم

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 17035/5 آغاز: از پس حمد خداوند زمین و آسمان ×× در لغت انشا کنم نظمی جو لؤلؤ در جهان / گیر از یک لفظ معنی سه تو ای صاحب کمال ×× اولش را فتح و کسر و ضم به دین ترتیب دان؛ انجام: بسط گستراندن دگر بسط است ناقه با ولد ×× بسط شد رستگشا و آن بقید و ریسمان. در یک لفظ و سه معنی فرهنگی است منظوم شامل قصیده‌ای نونیه با درج کلماتی که تغییر حرکت در حرف آغازین آنها معنی را تغییر می‌دهد و به این ترتیب برای هر واژه سه معنی (به ترتیب فتح و کسر و ضم) ارائه می‌کند. مؤلف این فرهنگ را نیافتم اما درباره کاتب آن باید بگویم در آغاز و پایان نوشته اش بیت و عبارتی آورده که نشان می‌دهد سخت دچار درد فراق بوده است: «به هر دیار که رفتم به هر چمن که رسیدم ×× به آب دیده نوشتم که یار جای تو خالی»، «آه از درد فراق»؛ کا: محمد بن عبدالله، محمد بن عبدالرحیم، تا: 1329ق، جا: ژان درود لرستان، به سفارش ملا احمد؛ اندازه: 11×18سم [ف: 47/1 - 173]