فرهنگ لغت

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1512 آغاز: حمدله. صلاة. اما بعد، آ ء ا على وزن عاع. ااة «اباه» الاباء بالكسر مصدر قولک ابی یا بی. بالفتح فيهما مع خلوة من حروف الحلق، و هو شانه، ای امتنع، و الاب معروف، اصله ابو. و التثنية ابوان، و بعض العرب يقول ابان. و الجمع؛ انجام: هيهة. قوله هيهات هيهات لما توعدون. اى بعد و السلام للبيان و هيهات بفتح التاء بمعنى بعد، الحمدلله رب العالمين ... به ترتیب الفبایی از پایان واژه ها، هر حرف در یک «کتاب» و هر کتاب در چند «باب» بر حسب آغاز واژه ها. برای نشانی: (کتاب سین): «اسس» الاساس على فعال بكسر الفاء جمع اس بالضم و الاس اصل البناء «امس» قوله كان لم تغن بالامس. ای فيما قبله. امس اسم حركت آخره لالتقاء الساكنين، و اختلفوا في اعرابه و بنائه «انس» ...؛ خط: نسخ پخته، بی‌کا، تا: 5 ربیع الاول 1255ق، که می تواند تاریخ نگارش نیز باشد؛ جلد: تیماج مذهب، 130گ، 15 سطر (6/5×11)، اندازه: 10×15سم [ف: 3 - 240]