فرهنگ لغات قرآن

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14005 آغاز: الحمدلله رب العالمين حق حمده و الصلوة و السلام علی محمد المصطفى رسوله و عبده و علی جميع الموقنين لميثاقه و عهده و علی سائر المصدقين بوعيده و وعده باب الالف (1) ساكنه اسم مضمر مرفوع متصل بود برای تثنیه غائب در ماضی و مضارع و امر معناها آن دو مرد یا آن دو زن چون کانا یا کلان و کانتا و برای تثنیه حاضر در مضارع و امر معناها شما دو مرد چون تستفتيان وکلا و منصوب در مثل اهدنا و اننا و نون درینها نون عمادست و متحرکه مفتوحه حرف استفهام بود چون ءانذرتهم و در استفهام از حق تعالی مراد غیر حقیقت باشد و حرف ندا باشد چون أ زید ای یا زید (اذا) چون و آن ظرف زمان است برای مستقبل اگر چه بر ماضی درآید؛ انجام: ع (يسع) اليشع و اليسع نام پیغمبری است علیه السلام (ییع) الییع بجای رسیدن میوه یعنی پخته شدن باب فتح ف (یوسف) نام پیغمبری است معروف علیه السلام ق (یعوق) نام بتی است. ترجمه فارسی لغات قرآن است. این فرهنگ به ترتیب الفبایی و در هر حرف به ترتیب حروف آخر کلمات تنظیم شده است. این کتاب غیر از ترجمان القرآن سید شریف جرجانی است، در آخر نسخه نام این کتاب «جواهر القرآن» احتمال داده شده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا، بی‌کا، بی‌تا؛ مهر: احمد دیوان بیگی صاحب حدیقة الشعراء «احمد بن ابوالحسن الشریف 1291» (مربع)، شعاع شیرازی «شعاع»؛ جلد: تیماج، 98گ، 17 سطر، اندازه: 14×20سم [ف: 38 - 17]