فرهنگ فارسی به فارسی

48. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1124/9 آغاز: حمدله. صلات. اما بعد، بر ارباب اللباب مقرر است که بعد از لغت عرب هیچ زبانی با عذوبت تر و لطیف تر از فارسی نیست و سبب تسمیه به فارسی و دری و پهلوی آن است که چون سلطنت؛ انجام: پهلو کردن، یعنی احتراز کردن. ناشناخته، که نام خود را در دیباچه نیاورده است. و آغاز می‌کند به افسانه جمشید چهارمین پادشاه از بشر، که مجلسی بر پا ساخته، که شاهان جهان و از انس و جن در آن کمر به خدمت بسته بودند، و هر صنف زبان یکدیگر نمی‌دانستند، و در آنجا این زبان شیرین را برگزیده نام آن پهلوی و فارسی و دری نهادند. سپس واژه نامه‌ای کوتاه به ترتیب الفبایی. هر حرف در یک «باب». و در پایان یک «باب» در استعارات است؛ خط: نسخ خوش، بی‌کا، تا: 1284ق؛ 6گ (37ر-42ر) [ف: 2 - 185]