فرهنگ فارسی به فارسی

14. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 12/2 آغاز: اللهم خلد بلطفک العمیم و فضلک العظیم مآثر رفعته و معالم معدلته، و الله مفتح الابواب. مقدمه بدانکه حروف لغت عرب هشت و بیست است و هشت حرف از آن جمله در لغت فرس نیامده الا نادراً و در لغت فرس چهار حرفست که د رکلام عرب ... باب الالف مع حرف الالف اسا: بدو معنی است یکی دهان دره ... افدستا مرکب است از افدوستا که آن شگفت باشد به زبان پهلوی؛ انجام: باب الياء مع حرف الهاء يكسوه بمعنی یکسان باشد. یوسنه، اره درود گران ... باب الياء مع حرف الياء. يارى: چون دو برادر باشند. و به معنی باریک شدن نیز آمده ... باب المستعارات خشک ریش: بهانه بود. خس پوش نفاق بود. دو چهار زدن: یکدیگر را پیش آمدن ... می گشاید یعنی بوی مینازد و از وی لاف می‌زند. قد تمت تسوید هذه النسخة على يد ... ضعيف ... در این فرهنگ حرف آغاز ریشه «باب» و حرف پایان ریشه «فصل» قرار داده شده است. نسخه‌ای از روی این کتاب به وسیله مرتضوی برازجانی نوشته شده و اکنون در کتابخانه دهخدا موجود است. آقای عسکر حقوقی در مجله دانشکده ادبیات تهران در شهریور 1338 آن را به عنوان «فرهنگ قطران» شناسانده ولی دلیلی بر آن ندارد و خلاف آن به واقع نزدیک تر است. تربیت در دانشمندان آذربایجان ص 308 گوید فرهنگ قطران تبریزی «تفاسیر» نام داشته است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11، گویا در هند نوشته شده؛ 103گ، 17 سطر [ف: 5 - 373]