فرهنگ فارسی به فارسی

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1864 آغاز: (حرف الالف): بسمله «ایزد» خدای بود. «آذین» آرایش بود، «ارجمند» پرمایه و عزیز و مکرم باشد، «اونگ» معلق بود «آزر» آتش بود و دیگر آتش پرست، «آوره» کوشیدن بود «آغاز» «اخگر» اذر ... ارم (گ 14ر-18ر) بسمله «آرسنگ» کارخانه مانی (نقاشی) «اهرمن» «آژنگ» چین روی «آسا» شکل و مانند، «آرمان» پشیمانی «اختر» ستاره. «ارغون» گل آذر گون «ایجو» خورنده. «آغالش» بر یکی دیگر انداختن. «انبوبید» پوسیدن؛ انجام: «پختی» دختر بود، «یال» دست باشد. «یتر، تیر باشد ... «یکسو» و «یکسون» و «یکون» به معنای یکسان، «یلنجوج» چوب عود، «ینجیدن» خشم کردن. (گ 14ر-18ر). گفتار دوم: این یکی نیز همان ترتیب الفبایی دارد: ارسنگ، اهرمن، روی آسا، آرمان، اختر، ارغون، ایجو، آغالش، انبوبید، افراخته، اندوخته، ارغده ... «یل» مبارز، «یاور» یاری دهنده، «یارا» زهره. «یله» کر، «یلدا» شب اول زمستان «یغما» غارت. دو گفتار کوتاه است، به دنبال «لغت فرس، بخش چهارم معیار جمالی»، هر دو به ترتیب الفبایی است از «الف» تا «یاء» و شیوه هر دو یکی است. گویا یک تن بوده، در تدارک «فرهنگ فارسی به فارسی دیگر». گفتار یکم با سربندهای «حرف الالف، حرف الباء ... » «حرف الیاء» ایزد، آذین، ارجهند، آونگ، آزر، آور، آغاز، اخگر، آزرم، ارم، انوشه، افسانه، آسمانه (سقف خانه بود)؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 9 و 10؛ با شیوه فارسی نویسی کهن (: ک = گ، ج = چ، ک = گ)؛ اهدایی: دکتر صادق کیا [ف: 3 - 244]