فرهنگ عربی به فارسی

36. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1868 آغاز: بسمله. باب الالف. «احصا» بالكسر شمردن و ضبط کردن «احیاء» بالكسر زنده کردن، بالفتح قبیلها، جمع حی «احقا» بالكسر در سئوال مبالغه کردن، و ریش اصلاح کردن، و پابرهنه کردن، «اصلا» شیرین کردن «احتظا» بهره مند شدن، «احتوا» گرو گرفتن و جمع کردن؛ انجام: «یونان» دهی است به بعلبک، و مملکتی معروف، «باء تاء» کلمه ای است که برای راندن شتر گویند. و السلام على من اتبع الهدى ... از ناشناس، گویا از کارهای تازه‌تر باشد. شاید قرن 13ق به ترتیب الفبایی از آغاز و انجام واژه‌ها، هر حرف در 1 «باب» بی شماره: باب الالف مع الالف: (احصاء، احیاء، اخفا ... ، ایماء، ایواء ایلیا) باب الف مع الباء: (آب، اتعاب، اجتناب ... اهدب، اهاب) باب الالف مع التاء: (احادیث، احداث، ارث ... اثاث و انث) ... تا «باب الالف مع الیاء» (اجنبی، اذابی ...)، همین‌گونه: باب الباء مع الالف، باب الباء مع التاء، باب الباء مع الثاء، باب الباء مع الجیم و می‌انجامد به «باب الياء مع الیاء». برای نشانی: باب السين مع الالف: «سبا» بفتح؛ شراب خریدن برای فروختن، «سخا» جوان مردی، «سبی و سبا» به کسر، اسیر گرفتن و دل بردن معشوق از عاشق، «سجایا» به فتح، خوبی‌ها، «سدی» گذشته، و سهل کرده شده: «سدرة المنتهی» درخت کنار است، در آسمان که منتهای اعمال مردم و نهایت رسیدن علم خلق تا آن حد است؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ اهدایی: دکتر صادق کیا؛ 360ص، 15 سطر (6/5×15)، اندازه: 12/7×19/5سم [ف: 3 - 243]