فرهنگ عربی به فارسی

14. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8124/4 آغاز: بسمله - باب الالف [المفتوحة]: اصل، بیخ، امین، استوار، آمین، همچنان باد. البته، اصلا، هر آینه، اثنا، میان سخن، امر، فرمان، اوامر، جمع امر، فرماینده؛ انجام: باب اللام الف: لایق، در خور، لابس، پوشنده، لاطم، طپاچه زن، لاعب، بازی، لایح، تابنده، لامع، درخشنده، لازب دوشنده، لانه لاشی نیت (؟) هیچ چیز، لابل، نه چنین است. باب الیاء المفتوحة: یاس و حرمان، نومیدی. فرهنگ لغتی است به ترتیب حروف اول کلمه (و نه ریشه کلمات که سه حرفی است) و در ابوابی به ترتیب حروف الفبا. دسته بندی دیگری نیز ذیل هر باب دیده می‌شود و آن اعراب آغاز هر کلمه است. به این معنی که مثلا کلماتی که با «شین» شروع می‌شوند خود سه باب دارند: باب الشین المفتوحة (شمس، شفقت، ...)، باب الشین المکسورة (شقا، شهاب، شتا، ...) الشین المضمومة (شجاع، شبهت، ...)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ دارای رکابه، مصحح؛ جلد: تیماج مذهب، 25ص (101-125)، 19 سطر، اندازه: 13×23سم [ف: 27/1 - 238]