فرهنگ شاهنامه

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1834/3 آغاز: بسمله. باب الالف الممدوه. آب: ابرو و روش؛ آبان: ماه هشتم سال شمسی؛ آبتین: نام پدر فریدن [چنین] که به دست ضحاک کشته شد؛ آبچین: جامه ای که بعد از غسل، مرده از آن پاک می‌سازند؛ آبدستان: آفتابه، آبدندان: تابش دندان و کنایه از خوشی؛ آبزن: ظرفی که بیماران را در آن به آب گرم نشانند؛ آبشخور ... آب گرم ... آخور ... آذر آبادکان (نام آتشکده ای در تبریز و نام شهر تبریز) آذر گشست ... آذرنگ ... آذین ... آرزو؛ انجام: (باب الیاء التحتانی): «یا» در آخر کلمه گاهی زاید می‌آید؛ یار ... یاره ... یاز ... یازیدن ... یافه (بیهوده)؛ یال ... یزدان ... یزدگرد، یلان سینه ... یشک، یغلغ ... یله ... یکایک ... یلی زن ... یمک. تمت الکتاب بعون الملک الوهاب. خط: نستعلیق پخته، بی‌کا، تا: قرن 13-14؛ اهدایی: دکتر صادق کیا؛ 47گ (76ر-122ر)، 15 سطر، اندازه: 7×15سم [ف: 3 - 239]