عیون المعجزات

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 965 آغاز: جدی افتخار الدین عزیز الله بن شرفشاه الهشير بشاهمير السلامي على البقعة العلية النورانية و رأيت صورة الوقف مكتوبة فى ظهر الورقة بخطه و ختمه ... و لما بلى الكتاب و اندرست اوراق اوائله و تعذر استنساخ الباقى بتفتت الحواشی نقلته محذوف الديباجة متروك الصدر و قنعت فى النقل بالامكان و ذكرت عبارة المؤلف بعينها مما ختم به الكتاب الى العنوان لتفيد تبصرا لمن رام ان يتبصر و تدبرا لمن حاول ان يتدبر و الله العاصم عن الاباطيل و الهادى الى سواء السبيل و هذه عبارته رفع الله درجته: «قال الحسين بن عبدالوهاب مؤلف هذا الكتاب قد اقتصرت مما سمعته و قراته فى الحضر و السفر من براهين الائمة ... و دلائلهم على ما الفته و اودعته هذا الكتاب ... و استغفر الله العظيم لى و لجميع المؤمنين و المؤمنات انه هو الغفور الرحيم» و حرر ذلك في شهر شوال ... لعام ثمان و ستين بعد الالف ... و لنشرح في كلام الحسين بن عبدالوهاب رحمه الله: حدثنى الشيخ ابوالحسن على بن محمد بن ابراهيم ابن الحسن بن الطيب المصرى المعروف بابی التحف ... فی سنة خمس عشرة و اربعمائة ... عن الحسين ع ان اميرالمؤمنين ... اجتاز بارض بابل ... فخرج (من بعض الاودية اسد) ثعبان عظيم فقرب من اميرالمؤمنين ... و سجد له و سلم عليه (و بصبص لديه) بامرة المؤمنين و توقف حواليه فرد عليه السلام ثم ولى و اسرع فى المشى (2ر-5ر) (ص 15 چاپی و نزدیک 14 ص آن را ندارد)؛ انجام: «فقال لعن الوقاتون» (برابر با س 12 ص 134 چاپی – آن‌گاه بدین عبارت که در چاپی نیست پایان می‌یابد): «و ساله احد من خواص شيعته ... عن ظهور القائم ... فقال ... اما انه لايقوم قائمنا ... او يقيم شيعتنا المواساة بينهم فيأخذ بعضهم من مال بعض بغير اذنه و قلوبهم بذلك طيبة» يقول ... محمد هادى السلامى الاحدى ... هذا آخر تأليف المؤلف و له بعد ذلك كلام نقلته فى العنوان و بعد هذه عبارته: «تم الكتاب ... و قد كان ابتداء تأليف هذا الكتاب فى السابع من شهر رمضان سنة ثمان و اربعين و اربعمائة و وقع الفراغ منه فى يوم الفطر منه» انتهى. و بعد ذلك عبارة الاصل هكذا: كتبه صاحبه و فرغ منه فى الثالث من جمادى الاول سنة «ثنو» (=556) ... حامدا لله الموفق ... و داعيا للمصنف رضى الله عنه و غفر ذنوبه – قد فرغ من تسويده فى يوم الفطر سنة خمس و سبعين بعد الالف من الهجرة النبوية عليه و آله افضل الصلوات و اكمل التحيات – خط: نسخ، کا: محمد هادی سلامی احدی، تا: 1 شوال 1075ق؛ در پایان چاپی حدیث‌هایی هست که در نسخه ما نیست بدین گونه: «حدث محمد بن جعفر قال خرج بعض اخواننا يريد العسكر ... عن الحصنى قال خرج فى احمد بن عبدالعزيز توقيع انه قد ارتد فتبين ارتداده بعد التوقيع باحد عشر يوما» و آن از روی نسخه شیر محمد بن صفر علی همدانی جورقانی از روی نسخه محمد حر عاملی که در پایان آن «دخل فی ملکی الفقیر محمد الحر العاملی سنة 1087» نوشته بود در چاپخانه حیدری نجف به سال 1950/1369 با دیباچه‌ای از محمد علی اردوبادی در سرگذشت حسین بن عبدالوهاب به چاپ سربی رسید در آغاز این چاپ هم حدیث‌هایی آمده که در آغاز نسخه ما نیست بدین‌گونه: «بسمله. حديث ابوالحسين احمد بن الحسين العطار ... لما رجع اميرالمؤمنين ع من قتال نهروان اخذ على النهروانات و اعمال العراق ... و قد ازدادوا معرفة باميرالمؤمنين ع» (ص 1 تا س 4 ص 15)، گذشته از جدایی‌های دیگر که این دو نسخه با هم دارند و کم و بیش و پیش و پس هم در آن‌ها هست تا آنجایی که این دو را دو روایت جداگانه از یک کتاب می‌توان دانست یا این‌که نویسندگان در آن دستبردها کرده‌اند و شایسته است نسخه ما هم جداگانه چاپ شود، کاتب در اول شوال 1075 از روی نسخه تاریخ 3 جمادی الاول سال 556 (ثنو) که در 1068 یافته بود نوشته است و آن یکی هم از روی نسخه اصل که در 7 رمضان تا اول شوال 448 فراهم آمده بود نوشته شده بود، سلامی می‌نویسد که نسخه دیباچه نداشت و آغاز آن از میانه رفته بود و من این دیباچه را در شوال 1068 است که می‌نویسم. در آغاز آن بندی از حسین بن عبدالوهاب آمده که از پایان کتاب او است سپس آغاز کتاب که نخستین حدیث آن به تاریخ 415 است از شیخ ابوالحسن علی بن محمد بن ابراهیم بن الحسن بن الطیب مصری معروف بابی التحف در عندجان. در گ 25پ پس از یاد شدن داستان جزیره هفتم چین که علی (ع) با عمار بدانجا رفته‌اند دارد: «يقول الواثق بلطفه الايدى محرر هذه الحروف محمد هادى ... هذا قريب من آخر الحديث و قد سقط من الرسالة التى اشرنا آنفا باقى الكلام لاندراس القرطاس و تفتت الحواشی» برگ 6 سفید و نسخه به اندازه یک صفحه چاپی (ص15 ص 16-س18 ص17) کم دارد؛ تملک: عبدالحسین بن حسن البحرانی؛ جلد: تیماج، 114گ، 15 سطر (5×11/5)، اندازه: 10/5×19سم [ف: 5 - 1429]