احیاء علوم الدین

38. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 390 دارای نیمه نخستین احیاء؛ خط: نسخ، کا: احمد بن احمد بن شرف الدین کازرونی، تا: سه‌شنبه 24 رمضان 893ق؛ در جدول زرین و لاجوردی، دارای دو سرلوح زیبای زمینه گل و بوته لاجوردی، در گ 1ر به‌خط تعلیق فیض کاشانی از «الریاض المونقة فی مرتبة اصحاب السنة» امام رازی آمده که اگر معتزلیان به‌نوشته‌های فراوان جاحظ که بیشترش یاوه است می‌نازند شایسته است ما هم به‌نوشته های فراوان و بسیار پسندیده غزالی بنازیم، نیز از آغاز جلد 5 کشکول که شیخ بهائی از پدر خود از یکی از بزرگان آورده است که خطابیات غزالی از برهانیات ابوعلی دلنشین‌تر و جهان بهتر آن را می‌پذیرد، باز به‌خط همان مولی محسن فیض نوشته شده که حکیم صدرالدین محمد بن ابراهیم شیرازی (اطال الله بقائه) بدو گفته بود که میرزا ابراهیم همدانی از شیخ احمد اردبیلی آورده است که «اگر همه کتاب‌های جهان از میان برود و احیاء العلوم بماند چندان زیانی به‌اسلام نخواهد رسید ولی اگر احیا از میان رود زیان بسیاری بدان خواهد رسید»، فیض می‌گوید که این از اردبیلی شگفت‌انگیز است چه مبحث امامت که از ایمان است در احیا نیامده ولی درباره «المحجة البیضاء» ما که با آن احیا را کامل نمودیم چنین سخنی درست خواهد بود، درباره میرزا ابراهیم همدانی از اجازات بحار از سید علیخان (سلافه ص 488) در همین برگ چنین آمده: «شاه عباس روزی خواست شیخ بهائی را ببیند نزدش رفته هزارها کتاب در آنجا بدید. از او پرسید کسی در جهان هست که این همه کتاب‌ها را بیاد سپرده باشد بهائی پاسخ داد نه. اگر باشد همان میرزا ابراهیم خواهد بود. این دانشمند در 1026 درگذشت»، همه این‌ها به‌خط کاشانی است؛ تملک: «محمد ابراهیم قزوینی، محمد زکی در 1142، حاج علی نجار و سعدان؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج سرخ مقوایی، 327گ، 25 سطر (12×17/5)، اندازه: 17×25سم [ف: 3 - 644]