احوال محمد کریم خان کرمانی

« بسمله. الحمد الله الذی جعلنا من الذين اتبعوا الحق و نصروه و اجتنبوا الباطل و انکروه ... اما بعد من که مسود این اوراقم ... حقیقت احوال جناب حاج محمد کریم خان ابن ظهیر الدوله ابراهیم خان قاجار را می‌نگارم تا بعضی از عوام کالانعام که ایشان را رکن رابع می‌دانند که باصطلاح و عقیده او این شخص رابع خدا و رسول و امام است از این خیال منصرف شده و از این طریقه منحرف گشته او را مانند سایر خلق تصور کنند و اگر کلمه کفرآمیزی از عباراتش براید و قابل تأویل است تأویل نمایند والا تکفیر کنند و مرا در این رساله مقصودی نیست که بگویم فلان کلام را در ارشاد العوام بر خلاف ظاهر شرع گفته یا فلان بیان را در هداية الصبيان مخالف شرع انور رانده. و وجه عدم تعرض دو چیز است اول آنکه رد و قبول آن کلامی مبسوط و کتابی مشروح می‌خواهد و ثانی آنکه مرا چندان با علمای ظاهر الفتی نیست و با شیخیه کلفتی [نه] غرض بیان حق است بدون مقصود و منظوری و آنچه در مجلس دار الخلافه سوال و جواب با وی شده یا محرر حضور داشته یا آنکه از ثقات شنیده می‌نگارد ... حال در این سال که یکهزار و دویست و هفتاد و پنج هجری است جناب حاجی محمد کریم خان بدار الخلافه باهره آمد و شرف حضور ... ناصرالدین شاه قاجار ... را ادراک نموده علمای شرع دار الخلافه ... بجهت فساد عقاید که از عبارات و تصانیف او که باعتقاد خود استنباط نموده بودند ملاقات وی را حرام دانسته از دیدن او دوری جستند ولی جمعی از ملک زادگان ... با وی ملاقات کرده. »