عرفانی (رساله)

56. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 202/21-عکسی آغاز: حمد بی حد و ثنای بی عد موجودی را که سر اوست، عالم فانی به مخلوقات لاتعد و لاتحصی ... و بعد بر مرآت ضمیر مهتر تنویر؛ انجام: بر این اشارت معلوم شد که اوست و من عکس اویم و باقی. و الله اعلم بالصواب. نسخه اصل: گنج بخش، ش 745؛ ترجمه از محمد مؤمن. گفتاری است در خوارق و مرموزها. در ده «باب»: 1. بیان عالم صغیر، 2. بیان تغییرات عالم صغیر، 3. معرفت دل و کیفیت آن، 4. معرفت ریاضت نفس، 5. معرفت نفسی و کیفیت آن، 6. محافظت آب منی، 7. معرفت وهم (و) فکر و خیال، 8 علامات موت و طریق دفع آن، 9. مسخر کردن روحانیات، 10. بیان حکایت عالم اشیا. در دیباچه که گویا از دیگری است آمده است: بهو جو پندت برهمن، که شگفتیها از وی دیده می‌شد، به روزگار سلطان مراد، در لکهنو نزد قاضی رکن الدین سمرقندی به آموزش دینی پرداخت و به اسلام گروید. خدمت قاضی معزالدین محمد بن عبدالرزاق بن موسی بن مسعود رسید، و رساله او که به زبان سانسکریت بود، به اشارت ایشان به فارسی در آمد؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ 18گ (230-247) [عکسی ف: 2 - 137]