عرفانی (رساله)

42. قم؛ اعظم قم؛ شماره نسخه: 648 آغاز: در خطرات سالک ودفع آن به توفیق الهی. فصل هفتم در معرفت کشف و وصول به مقام اتحاد و تمکین و بدان ای عزیز که مراد از اتحاد نه معنی معیت و حلول است؛ انجام: ما بعکس آن ز خیر حق خبیر ×× بی خبر از حق و از چندین نذیر / ای محب عفو از ما، عفو کن ×× ای طبیب رنج نآسود کمین مطالب عرفانی و فلسفی بخصوص درباره سیر و سلوک و موانع و خطرات را که سالک را تهدید می‌کند در دو «باب» و هر باب هفت «فصل» با عناوین «بدان ای عزیز، بدان ای طالب حق» با مذاق شیعی نگاشته و از اشعار مولوی و عطار نیشابوری بسیار نقل کرده و از ائمه معصومین علیهم السلام نام برده است. فصل هفتم از باب اول: در معرفت کشف و وصول به مقام اتحاد و تمکین است؛ باب دوم: فصل اول: در مبدأ وجود، دوم: در چگونگی خلقیت وجود ممکن به ذات، سوم: در طریق اولیاء و معرفت بعضی از حالات، چهارم: در روش فناء نفس و روح، پنجم: در معرفت عقل، ششم: در خطرات سالک، فصل هفتم: در معرفت کشف و مقام اتحاد؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 1054ق، جا: اشرف؛ افتادگی: آغاز؛ مهر: «حیدر علی بن محمدرضا بن محمد قمی 1340» (بیضی)؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 148گ، 15 سطر، اندازه: 9×18سم [ف مخ: 5 - 1990]