عرفانی (رساله)

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 8610 به عربی و فارسی از دانشمندی سنی که در آن از جامی و گلشن راز و مفتاح الغیب و از قوت القلوب و تفسیر الفاتحة و فصوص یاد می‌کند و از سعید فرغانی و تفسیر عرایس و بحر الحقایق و شعر مولانا و عطار و قاسم و حافظ می‌آورد، خبر کمیل (ما الحقيقة) در آن به تفصیل شرح شده است، در بسیاری از جاها از فتوحات می‌آورد، چنین است پاره‌ای از عنوان‌های آن: 1. فصل فی بیان نبذة من اسرار الشريعة، 2. فصل در مراتب کمال سعادت از ایمان و احسان و ولایت و نبوت و رسالت و خلافت، 3. فصل فی ان الروح المحمدی هو النفس الناطقة فی العالم و سائر الانبياء و الاولياء و الكمل من الجن و الانس بمنزلة مشاعره و قواه، بازپسین: فی التودد و التحاب فی الله و التعاون فی طلب الله كما هو سنة مشايخ هذه الامة خلفا عن سلف فی تسلیک المریدین الذین یریدون وجهه. در آن پس از عنوان «رسالتین» شعر بیت‌های مثنوی می‌آید گویا از مولوی، در آن آمده «سورة الفتح آن سوره ولایت است که گم کرده عوام شیعه است و خواص امامیه علویه آن را شناخته‌اند؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 313گ، 20 سطر (11/5×17)، اندازه: 20×27سم [ف: 17 - 174]