عرفان نامه

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9139/1 آغاز: نگارنده قصدی به ستودن یا نکوهیدن عرفان ندارد چون هفتاد سال عمر از ذیحجه 1277 تا رجب 1346 صرف دانشها و ادیان مرسوم ایران و ترکستان و عربستان نموده و به هر دانشمندی خدمتهای جانی و مالی و آبروئی نموده تا تمام توجه او را به خود جلب و دانشهای مخصوص او را دریافت کرده اینک حاضر است که در هر دینی و علمی آن چه آموخته به پیشگاه بشر گذارد تا هر جوینده به آسانی اساس هر دین و علم را بیابد آن گاه نظر قضاوت عادلانه خود را در آن اندازد ... و در عرفان که شهر تش بیش و تدوین مفیدش کمست؛ انجام: به واقع هم اگر راست باشد نور علی نور است و لقمه از حوصله بیش است. نگارنده گوید که در طبع اول به این جا ختم کردم و امید ه در طبع دوم افزوده شود و در خواست عاجزانه از خوانندگان محترم دارد که رفع نقائص را در حاشیه این کتاب مرقوم دارند تا در طبع ثانی مرقومات آنها نیز طبع شود و اگر عمر وفا به طبع ثانی ننمود از روح معارف که در کالبد معارف پروران ظهور دارد خواهشمندم که آن چه صلاح است وقوع یابد. سلامم در کلامم تقدیم خوانندگان است. در تهران در خانه ملکی خود در خیابان چراغ برق شب سیم خرداد ماه 1309 مطابق 25 محرم 1349. [اضافات مؤلف بر چاپ اول در این نسخه با جوهر آبی و مشکی نوشته شده اند.] خط: نستعلیق تحریری، کاتب = مؤلف، تا: 25 محرم 1349ق؛ در آغاز نسخه تصویر مؤلف و دو رباعی از او به خط خودش آمده، پس از آن دو صفحه فهرست کتاب عرفان نامه، با اضافات و اصلاحات و خط خوردگی‌هایی از مؤلف، با یادداشتهای مطالعه و حواشی سلطان القرایی؛ مهر: کتابخانه جعفر سلطان القرایی، رکابه‌دار؛ 300ص (1-300)، اندازه: 16/2×22/1سم [ف: 29/2 - 799]