عرفان (رساله در)

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 15914/9 آغاز: خداوندا زبان معذور بیصرفه سراییست غدر هرزه در [امان] بپذیر و بیان مجبور آشفته نواییست بر غفلت کلامان خورده مگیر؛ انجام: کرم به طینت او منحصر چو موج بدریا ×× حیا بجبهة او صرف چون زلال بکوثر ... خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: اواسط قرن 13؛ این رساله نیز به خط حبیب الله بن فیض الله قندهاری و احتمالا از تألیفات همو باشد؛ مصحح، محشی؛ کاغذ: شرقی، 2گ (258-259)، 18 سطر، اندازه: 10×18سم [ف: 40 - 389]