عرفان

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12593/2 آغاز: چنین گوید فراش این فراش و بیاع این قماش العبد المحتاج إلى الله المعبود ... که در عنفوان شباب وریعان جوانی از تعشق نهانی و تعلق دلی و جانی؛ انجام: چون هر بحری را کرانه وهر قولی را ترانه ایست سخن را گرفتم که بر عرش بردم ×× همان به که فرش سخن در نوردم تم خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ مصحح؛ کاغذ: شرقی، 13گ (10پ-22ر)، 17 سطر، اندازه: 6×11/5سم [ف: 31 - 733]