طبی

74. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3320/3 آغاز: فائده قدیم دو گونه بود یکی بقیاس و دیگری مطلق قدیم بقیاس چیزی باشد که زمان او بیشتر از زمان دیگری باشد اما قدیم مطلق بدو وجه باشد یکی قدیم بود بحسب زمان دوم قدیم بود بر حسب ذات؛ انجام: چون کسی را زهر داده باشند لقلق با روغن بریان کنند و با سرکه بخورد او دهند ... سماع. سری که جوشش کند سوس و حنا و توتیا و هلیله زرد بکوبند و بزند و بروغن شیر عجین کنند و بر سر بمالند نافع بود. پاره‌هایی است با عنوان فائده و باب از اندرزهای پزشکی و بهداشتی و تعریفات و تعلیم درست کردن برخی از داروها و معاجین و درمان برخی از بیماری‌ها و همچنین بیان خواص برخی از گیاهان و داروهاست به قلم محمد محسن خاتون آبادی که از کتاب‌های مختلف طبی گردآوری کرده و یا از زبان دیگران شنیده (در آغاز شنیده‌ها عنوان سماع دیده می‌شود) و در ذیل برخی از فقرات آن مأخذ خود را یاد کرده نام طب منصوری محمد زکریا به تکرار دیده می‌شود. در میان فقرات منقوله (که نام مأخذ آنها یاد نشده) عبارات کهنه‌ای است و چنین پیداست از متون کهن طبی بدون تغییر فاحش نقل شده است. چند دستور و پند منظوم پزشکی نیز در ضمن این فوائد هست و یکی از آنها یک مثنوی است دارای 17 بیت. در آغاز چند تعریف فلسفی یاد شده؛ خط: نستعلیق زیبا، کا: محمد محسن خاتون آبادی، تا: قرن 12؛ 48ص (497-544)، 17 سطر، قطع: رقعی [ف: 10 - 975]