صوفيات

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 8353 آغاز: بسمله. مثنوی بحر خفيف: ای فرزانده سپهر كبود ×× وی ز تو بود و خود حقیقت بود / در قبال ائمه اطهار ×× هر که دکان گشود خوارش دار / راهبر نیست بلکه راه زن است ×× به حقیقت قسم که جمله فن است / خرقه بازی و خانقه سازی ×× چیست با حق شرع جز بازی / ساز و آواز و رقص و حلقه ذکر ×× نرساند ترا به منزل فکر / شیخ حر آن محدث مشهور ×× آن به خبرت مسلم جمهور / جمع بنموده است از اخبار ×× خاص با عام بیشتر ز هزار / همگی یک مفاد و یک مضمون ×× جمله در ذم صوفی ملعون / خاصه آن مدعی راه رسول ×× شیعی و دوستدار زوج بتول / بعض را نیک دان و بعضی بد ×× باد بر جمله لعنت از ایزد؛ انجام: قطعه: نهی فرمود امام من و تو از صوفی ×× از چه از اینکه به رغبت گذری بر در او / آنکه با امر شریعت به دلیل شارب ×× نگذرد از سر مویی بگذر از سر او / عرفای زمانه را بد و خوب ×× نیست مطلوب غیر جیمی چند / چای چسبان چلاو چرب و چرا ×× چپق چرس و چرخ و چرت و چرند خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 18ص، 2 سطر (7×14)، اندازه: 14×20سم [ف: 17 - 118]